mijanie

Najwspanialsze przyjaźnie wiszą na włosku, w październiku pada śnieg, ukradli mi głos, przejmuję się tysiącami rzeczy, którymi przejmować się nie powinnam. Norma.

Pewnego mroźnego dnia, gdy kazali mi biegać kilometr na rozgrzewkę,  Aleksandra widząc jak bardzo się męczę (przez chore gardło, nie brak kondycji) powiedziała mi coś, co stało się moją mantrą: To wszystko kiedyś minie. 

Minie ten tydzień.
Minie ból gardła.
Minie melancholia.
Minie kolejna lekcja j. polskiego.
Minie wyczerpująca podróż autobusem.
Minie film, który oglądam z grzeczności.
Minie zima.
Minie moje nic-niechcenie.


P.S Natalko, ten specjalny post pojawi się w środowy wieczór, gdy będę miała czas napisać trochę więcej niż te kilka zdań.